Tabele Stopy Zwrotu

Komentarz do sytuacji rynkowej

Podsumowując III kwartał 2008 roku, należy stwierdzić, że był to kolejny nieudany kwartał dla właścicieli akcji, a apogeum spadków przypadło na wrzesień, w którym główny indeks giełdowy WIG zanurkował o 7,7% w reakcji na głębokie spadki na giełdach amerykańskich, spowodowane wysypem doniesień dotyczących groźby upadłości kolejnych instytucji finansowych. Z podobnymi wydarzeniami mieliśmy do czynienia również w Europie Zachodniej. Indeks największych spółek WIG-20 stracił w III kwartale 7,98%, szerokiego rynku WIG zniżkował o 9,18%, a średnich spółek MWIG-40 spadł o 15,01%. Geneza spadków na wszystkich znaczących giełdach światowych była podobna do mechanizmów, które wywoływały zapalne sytuacje w przeszłości (np. hossa internetowa) a ich praprzyczyną była niepohamowana pogoń za zyskiem i przekraczająca granice rozsądku tolerancja dla ryzyka. W tym wypadku ta niechlubna cecha charakteryzowała banki, głównie amerykańskie, gotowe udzielić kredytów hipotecznych mało wiarygodnym klientom. Wydaje się jednak, że rynki finansowe, a szczególnie rynek giełdowy w Polsce „przereagowały” informacje napływające ze Stanów Zjednoczonych i skala spadków nie jest uzasadniona ani obecnym stanem gospodarki ani spodziewanym spowolnieniem, ani tym bardziej sytuacją spółek. Wyraźnie widać, że rynkiem kierują obecnie emocje. Na takie otoczenie rynku polskiego nałożyły się nieco słabsze dane makroekonomiczne napływające z GUS-u, w tym przede wszystkim sierpniowe dane o produkcji przemysłowej, sprzedaży detalicznej (zwłaszcza samochodów) oraz te dotyczące budownictwa. Wobec powyższego RPP nie zdecydowała się w III kwartale na podwyżkę stóp procentowych. Obecnie oczekiwane jest przez rynek rychłe zakończenie trwającego od kwietnia 2007 roku cyklu podwyżek stóp procentowych, w sumie aż o 200 punków bazowych. Prowadzenie w dalszym ciągu restrykcyjnej polityki podnoszenia stóp procentowych mogłoby w znacznym stopniu zahamować wzrost PKB. Ponadto negatywny wpływ na naszą gospodarkę wywierają uzasadnione oczekiwania dotyczące spadającej aktywności gospodarczej w kolejnych kwartałach w Stanach Zjednoczonych a zwłaszcza w krajach Europy Zachodniej spowodowane pogłębiającym się kryzysem na tamtejszych rynkach finansowych. Czynnikiem zdecydowanie łagodzącym powyższe zjawiska mogą być podjęte w ostatnim czasie w trybie nadzwyczajnym skoordynowane działania rządów i banków centralnych najbogatszych krajów świata mające na celu ustabilizowanie sytuacji na rynkach finansowych. Zgodnie z przewidywaniami Rady Polityki Pieniężnej tempo wzrostu cen konsumpcyjnych (potocznie inflacji) osiągnęło swoje maksimum w sierpniu, gdzie wskaźnik ten wyniósł 4,8%. W dalszym ciągu w największym stopniu na taki jego poziom wpływ miały dynamiczne wzrosty ceny żywności, paliw oraz wzrost dynamiki cen części usług i nośników energii. Jednak w kolejnych miesiącach pogarszająca się sytuacja finansowa przedsiębiorstw, ograniczenie popytu na pracę oraz osłabiające się żądania wzrostu wynagrodzeń powinny spowodować osłabianie się presji inflacyjnej. Podwyższona inflacja w nadchodzących kwartałach będzie wynikała w dużej części ze wzrostu cen regulowanych oraz niektórych usług co częściowo może wynikać ze wzrostu cen nośników energii. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ewentualne wzrosty cen energii elektrycznej będą w dalszym ciągu efektem decyzji Urzędu Regulacji Energetyki, który nie zgodził się na ich uwolnienie począwszy od 2009 roku argumentując to brakiem konkurencyjności naszego rynku energii. Wydarzeniem o charakterze politycznym ale niosącym daleko idące konsekwencje zarówno dla gospodarki jako całości, jak i dla wszystkich uczestników rynku w tym obywateli, to deklaracja Rządu o przyjęciu przez Polskę w roku 2011 jako obowiązującej waluty - euro. Przedsiębiorcy, ekonomiści i analitycy rynkowi są zgodni, że przystąpienie Polski do strefy euro (choć bardziej realne najwcześniej w 2012r) przyczyni się do wzrostu wiarygodności polityki makroekonomicznej kraju oraz ograniczy ryzyko występowania gwałtownych przepływów kapitałowych destabilizujących gospodarkę. Ponadto eliminacja ryzyka walutowego oraz kosztów transakcyjnych ułatwi polskim przedsiębiorstwom prowadzenie handlu z krajami strefy euro. Przyjęcie euro powinno też sprzyjać napływowi bezpośrednich inwestycji zagranicznych oraz wywoła konieczność zreformowanie finansów publicznych. Należy jedynie mieć nadzieję, że deklaracja Rządu znajdzie odpowiednie poparcie w Parlamencie co umożliwi dokonanie niezbędnych zmian w Konstytucji oraz w Narodowym Banku Polskim i wśród członków Rady Polityki Pieniężnej, współpraca z którymi jest konieczna w zakresie kształtowania polityki pieniężnej zwłaszcza w okresie przygotowawczym.